PL logo EN
Formularz zgłoszeniowy
Szukaj |
Film konkursowy
MAPA- Lightly Brightly
Reż. Magda Pasierska/Sebastain Juszczyk
Polska
2017
Czytaj więcej
Przeglądy filmów (4) + rozmowy z artystami
22.04 godz. 15:00
 
 
1. Cléophée Moser, FAUVES, FR, 2017, 15:51
 
Film krótkometrażowy w reżyserii Cléophée Moser vel Mukala Musima, powstały w Douali (Kamerun) w 2017 r. Fauves to współczesna opowieść o dzieciach miasta poszukujących swojej tożsamości. Dzień ten jest metaforą dłuższego okresu czasu, życia, skondensowanego w celu podkreślenia punktów zwrotnych, dynamiki i przeciwieństw towarzyszących procesowi tworzenia tożsamości.
Przebywając w Duali, artystka przeprowadziła badania antropologiczne w temacie marginalizacji we współczesnych miastach afrykańskich w celu zrozumienia zachodzących w nich metamorfoz. Ten chaotyczny świat wyłonił się z postkolonialnej polityki planowania miejskiego, podkreślającego rozkład społeczeństwa, chorobę duszy, nieprzyczyniającego się w najmniejszym stopniu do harmonii wśród mieszkańców. Cléophée Moser przywraca urok miastu tworząc performatywny film wnoszący poezję do życia codziennego.
 

Cléophée Moser vel Mukala Muima to młoda reżyserka i badaczka sztuki współczesnej i nowoczesnego społeczeństwa. Urodzona w 1992 roku, ukończyła studia filmowe w the Baltic Film and Media School w Tallinie, a także uzyskała dyplom z zakresu sztuk stosowanych w Camberwell College of Arts w Londynie oraz dyplom z historii sztuki w École du Louvre w Paryżu. Jej twórczość nie uznaje granic oraz kwestionuje szczególną więź pomiędzy sztuką a środowiskiem, w którym powstaje poprzez ideę interdyscyplinarności tańca, instalacji, występu artystycznego, wideo, pisarstwa i rysunku.

Jako artystka zaangażowana, Cléophée Moser kwestionuje społeczeństwo i sposób jego funkcjonowania za pośrednictem swoich prac, które pozostawiają ślad, wpływając na otoczenie i kontekst ludzki, w którym powstały. Bada związki między społecznościami, pomiędzy człowiekiem i przestrzenią. Jej działalność i poszukiwania artystyczne osadzone są w kontekście walki o prawa kobiet, dyskursie postkolonialnym i antyimperialistycznym oraz nawołują do wolności przemieszczania się.

Celem artystki jest dostarczenie nowych narzędzi, inwentarza odniesień i doświadczeń stanowiących alternatywę dla przemocy, która zbyt często rządzi człowiekiem, jego międzykulturowymi i międzynarodowymi stosunkami.  Zamiast odnosić się do przemocy, degradacji i dehumanizacji stosując to samo słownictwo, artystka wdraża strategię dynamiczną, opartą na rozwoju nowego dyskursu. W tym celu posługuje się gramatyką humanizmu, poezji i bezinteresownego zaangażowania, promującą ruch, emocjonalną transgresję oraz swobodną kreację ja w świecie.

 

 

 

 
2. Kim Shon, BOOKANIMA, KR, 2018, 07:12
 
 
Bookanima (słowo złożone z „book” /książka/ i „anima”) to próba nadania książkom życia filmowego. Obrazy nieruchome z książki przełożone zostały na obraz ruchomy za pośrednictwem animacji, zaś jej treść posłużyła jako napisy.
Projekt ten, zgłębiający obszar pomiędzy książką a kinem, ma na celu stworzenie “książki do oglądania”. W ramach przedsięwzięcia autor eksperymentuje z “found frame” (“klatka znaleziona”), “key point” (“punkt kluczowy”), “locomotive overlap” (“ruchome nakładanie”), “random crop & zoom” (“losowe przycinanie i zbliżanie”), “off-screen” (“poza ekranem”), a przede wszystkim nową chronofotografią w hołdzie dla Edwarda Muybridge’a i Etienne’s Jules-Marey’a.
 
Urodzony w Seulu, w Korei Południowej, Shon Kim studiował sztuki piękne w School of the Art Institute w Chicago, koncentrując się na malarstwie i rysunku. Zgłębił także estetykę animacji uzyskując stopień magistra w zakresie animacji eksperymentalnej w CalArts pod kierunkiem swoich mentorów, mistrza animacji eksperymentalnej, Julesa Engela (1909-2003) oraz Myrona Emery’ego. Obecnie jest doktorantem na kierunku teoria animacji w Chung-Ang University, gdzie także wykłada.
Shon Kim prezentował swoje prace na całym świecie, w tym: w MoMa, REDCAT, The Hammer Museum, Modern and Contemporary Art Centre in Hungary, Museo de Arte Contemporaneo in Chile, IFC Center in NYC, Seoul Museum of Art, Daegu Museum, OCI Museum, Festival International Du Film Sur L’Art Videoformes, Slamdance Film Festival, International Art Film Festival, Anima Mundi, Odense Film Festival i innych.
W pracy artystycznej Shon Kim skupia się na obrazie ruchomym i nieruchomym i organicznej relacji między nimi oraz sztukami performatywmi. Na stałe mieszka w Los Angeles, USA.
 
 
 
 
 
 
 
3. Kolektyw czy to warto, CZY TO WARTO, PL, 2016, 03:29
 
 
Według Natalii Dołgowskiej i Michaliny Musielak Czy warto to manifest, pieśń z z czasów naszych matek, która nadal zachowuje aktualność. Artystki kwestionują niezależność kobiet – lecz nie tylko. Słynna polska piosenkarka Zdzisława Sośnicka pełni funkcję symbolu dla uniwersalnego dylematu tzw. “pokolenia kobiet niezależnych” - pytania o faktyczność tej niezależności. Projekt był prezentowany w ramach festiwalu Warszawa w Budowie w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie.
 
Natalia Dołgowska to mieszkająca w Warszawie artystka wizualna i reżyserka. Absolwentka Uniwersytetu Jagiellońskiego, Szkoły Wajdy oraz Uniwersytetu Warszawskiego, pracowała przy wystawach w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, a także przy publikacjach (np. Sputnik Photos) oraz filmach (np. All These Sleepless Nights / Wszystkie nieprzespane noce).
 
Michalina Musielak jest polską reżyserką, urodzoną w 1990 r. we Wrocławiu. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. Obecnie studiuje antropologię wizualną i mediów na Freie Universität w Berlinie. Jej najnowszy film dokumentalny Miss Holocaust (2017) miał premierę na Berlinale ,w ramach konkursu krótkich form filmowych.
 
 
 
 
 
 
3. Veronika  Akopova, CATHARSIS, FR, 2016, 08:23
 

Po zakończeniu prania w trybie “delikatne na 37°C”, nowonarodzone ciało, zaplątane w świeże ubrania, wysuwa się z pralki. Oscylując pomiędzy “czystością” a “brudem”, nowa istota gromadzi ludzkie doświadczenia egzystencjalne uwieńczone katartycznym świętem życia.

Veronika Akopova to pochodząca z Moskwy tancerka i początkująca choreografka, obecnie zamieszkała w Paryżu. Własną pracę w dziedzinie tańca rozpoczęła spektaklem solowym pt. Entrelacs, który prezentowała w Niemczech, Brazylii, Francji, Polsce i Macedonii.
Catharsis to pierwszy film taneczny artystki. Praca ta prezentowana była na różnych festiwalach filmów o tańcu na całym świecie, otrzymując nagrody na Cinedans Dance on Screen Festival w Amsterdamie, Bestias Danzantes Dance Film Festival w Santiago de Chile oraz InShadow Lisbon Screendance Festival

 

 

 
 
 
5. Jakub Słabek, TANIEC TOTALNY, PL, 2018, 04:04
 
 

Próba analizy i charakterystyki tańca klubowego. Specyficzność i potoczność użytego języka jest tu próbą przełamania formalizmu języka analitycznego. Pewien rodzaj dziwnego eklektyzmu cechujący styl wypowiedzi narratora jest świadomym wejściem w dyskurs z hermeneutycznymi formami "naukowego" opisu rzeczywistości. Jednocześnie analiza obrazu ma na celu pogłębienie fenomenu tańca klubowego poprzez nazwanie pewnych obiektywnych szczegółów tego zjawiska.

Absolwent Uniwersytetu Jagielońskiego w Krakowie, na kierunku antropologia. Zafascynowany strukturalizm i semiotyką obrazu, pracę magisterską napisał w oparciu o późną metodologię dekonstruktywną Roland Barthesa — poddając semiotyczno-strukturalnej analizie dzieło filmowe. Pracuje jako operator kamery i reżyser przy produkcjach spotów i reklam. Jedną z wielu inspiracji jest dla niego filozofia Ludwika Wittgensteina, w myśl którą "Najważniejsze dla nas aspekty rzeczy ukrywa przed nami ich prostota i codzienność (Nie można czegoś zauważyć, bo ma się to stale przed oczami) ". Sam siebie określa mianem człowieka, który chce szukać znaczenia kryjącego się w codziennej oczywistości potocznego sensu. Zaplecze teoretyczne pomaga mu efektywnie poruszać się ze złożonej architekturze znaków. Tworząc próbuje wyłowić esencję sensu poprzez atomizację własnych wspomnień i doświadczeń w ich wielopoziomowym wymiarze.

 

 
 
Czytaj więcej
Ludzie
  • Jury 2. etapu: Dara Friedman
    Dara Friedman (ur. 1968 w Bad Kreuznach, Niemcy; zamieszkała w Miami) wykorzystuje z pozoru zwyczajne obrazy i dźwięki jako budulec dla emocjonalnych i energicznych filmów i prac wideo. Artystka uczyła się u austriackiego filmowca Petera Kubelki, znanego z rygorystycznego podejścia do materii filmowej, zaś w jej twórczości widać wpływy eksperymentalnych trendów XX-wiecznej kinematografii, wzywających do radykalnego ograniczenia medium do jego najbardziej podstawowych właściwości materialnych. Zamiast linearnej narracji filmy Friedman przedstawiają zwykle proste gesty i sytuacje, które rozwijają się według z góry ustalonych zasad i wytycznych.
    Mimo żelaznej logiki i dyscypliny, podejście Friedman pozostaje jednak szalenie zmysłowe i silnie zabarwione emocjonalnie. Bogactwo obrazów i wyraźny nacisk na doświadczanie ciała sprawia, że filmy artystki oscylują między momentami intensywnego, przenikliwego katharsis a pogodnymi, wręcz euforycznymi interludiami. W ostatnich latach Friedman coraz częściej eksploruje nabrzmiałe granice między sferą publiczną a prywatną, angażując do tego muzyków, tancerzy, aktorów i inne osoby poznane na castingach i przesłuchaniach. Ta eksperymentalna współpraca ma bezpośrednie przełożenie na wieloletnią praktykę artystki, której prace miały jednocześnie wywoływać empatię i podkopywać fundamenty ścian dzielących widza od tematu, artystę od publiczności, nas samych od innych.
    Dara Friedman studiowała we Frankfurcie (Städelschule), w Londynie (Slade School of Fine Art, University College), Miami (University of Miami, School of Motion Pictures) i Poughkeepsie w stanie Nowy Jork (Vassar College). Ostatnio (2017–2018) w Pérez Art Museum w Miami zaprezentowała wystawę podsumowującą półmetek kariery, zatytułowaną Dara Friedman: Perfect Stranger. Katalog monograficzny ukazał się nakładem wydawnictwa Prestel. Indywidualne wystawy artystki gościły w wielu instytucjach na całym świecie, m.in. Hammer Museum w Los Angeles (2014); Museum of Contemporary Art w Detroit (2014); Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (2013); Miami Art Museum (2012); Contemporary Art Museum w Raleigh w Północnej Karolinie (2012); Museum of Modern Art w Nowym Jorku (2010); Public Art Fund w Nowym Jorku (2007); The Kitchen w Nowym Jorku (2005); Kunstmuseum Thun w Szwajcarii (2002) i SITE w Santa Fe (2001). Prace Friedman były równie często wystawiane w ramach wystaw grupowych, w takich instytucjach jak Hirshhorn Museum and Sculpture Garden w Waszyngtonie (2013); MoMA PS 1, Long Island City, Nowy Jork (2010); Whitney Museum of American Art w Nowym Jorku (2009 i 2002); Schirn Kunsthalle Frankfurt (2009); Museum of Contemporary Art w Los Angeles (2002) czy New Museum of Contemporary Art w Nowym Jorku (2002). Prace artystki zostały zakupione do kolekcji wielu muzeów, m.in. Museum of Modern Art (MoMA) w Nowym Jorku; Whitney Museum of American Art w Nowym Jorku; Pérez Art Museum w Miami; Migros Museum für Gegenwartskunst w Zurychu; Institute for Contemporary Art w Miami i Hammer Museum w Los Angeles. Friedman jest laureatką nagrody Rome Prize (2000).
     
    Czytaj więcej
  • Jury 2. etapu: Anna Królica
    Anna Królica – kuratorka, krytyczka oraz historyczka tańca. Autorka książek: "Sztuka do odkrycia. Szkice o polskim tańcu" (Tarnów 2011), "Pokolenie solo" (Kraków, 2013). Redaktorka i kuratorka albumu „Nienasycone spojrzenie. Fotografia tańca" (Tarnów / Warszawa 2017).
    Do jej najważniejszych projektów kuratorskich należą: „Maszyna choreograficzna” (2013-2016, Cricoteka) „Z perspektywy żaby (2015, CK Zamek) oraz „Archiwum ciała” (2013, CK Zamek). Pracowała w jury Polskiej Platformy Tańca w 2008, 2012, 2017 oraz była przewodniczącą Rady Programowej ds. Tańca Instytutu Muzyki i Tańca (2011-2013). Prowadziła autorskie zajęcia w Instytucie Kultury Współczesnej i w Katedrze Performatyki UJ. Obecnie prowadzi zajęcia w Instytucie Teatru i Sztuki Mediów UAM w Poznaniu. Współpracowała z "Dwutygodnikiem" „Teatrem" i „Didaskaliami.
    Czytaj więcej
  • Jury 1. etapu: Wojciech Zamiara

    Wojciech Zamiara (ur. 1960 r. Toruniu) – polski artysta współczesny, artysta interdyscyplinarny (twórca instalacji multimedialnych, performance i sztuki wideo), pedagog. Studiował w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku (obecna nazwa uczelni: Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku), dyplom uzyskał w Pracowni Grafiki prof. Cypriana Kościelniaka w roku 1986. W gdańskiej uczelni pracuje od 1986 r., obecnie na stanowisku adiunkt II stopnia. Prowadzi pracownię Wstęp do Intermediów w Katedrze Specjalności i Specjalizacji na Wydziale Rzeźby.

     
    Czytaj więcej
  • Jury 2. etapu: Marta Ziółek
    Marta Ziółek jest choreografką i performerką. Zanim rozpoczęła studia na wydziale choreografii w School for New Dance Development (SNDO) w Amsterdamie, studiowała na Międzywydziałowych Indywidualnych Studiach Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim. W swojej pracy skupia się na poszerzaniu pola praktyki choreografii i badaniu nowych form ekspresji i ucieleśnień; operuje językiem nowych technologii i popkultury; interesują ją nowe rytuały i performatyka tożsamości.
    Dotychczas brała udział w warsztatach, projektach oraz współpracowała z takimi choreografami i teoretykami, jak Bojana Cvejić, DD Dorvillier, Deborah Hay, Maria La Ribot,Trajal Harrell, Benoit Lachambre, Ann Liv Young, Xavier Le Roy, Meg Stuart.
    Jedna z jej pierwszych choreografii po ukończeniu szkoły - “Black on Black” została wyprodukowana przez Teatr Hetveem w Amsterdamie, koprodukowane przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie , STUK w Leuven, Teatr Studio i Komunę Warszawę. Ta ostatnia instytucja wyprodukowała jej  prace - „Zrób Siebie”, która została uznana przez magazyn „Teatr” za jedną najlepszych spektakli tanecznych/choreografii w sezonie 2016(Mrozek, Puzyna Hojka) oraz będącą  jej grupową kontynuacją choreografia "PIXO".Jej ostatni projekt "PAMELA" -zmieniający formułę w zależności od zaproszenia- został dotychczas zaprezentowany w 2017 roku w Zachęcie, na Festiwalu 4 Kultur w Łodzi oraz będzie mieć kolejną odsłonę w Centrum Sztuki Współczesnej pod koniec roku.
    Ziółek dotychczas swoje choreografie pokazywała między innymi w Holandii, Niemczech, Austrii, Szwajcarii, w Stanach Zjednoczonych oraz Polsce.
    W 2011 była stypendystką Dance Web na ImpulsTanzFestival w Wiedniu. W 2012 uczestniczyła w europejskiej platformie „Europe in Motion”, przeznaczonej dla młodych wschodzących choreografów.W 2013 została stypendystką the Amsterdam Fund for the Arts.Za prace "Zrób Siebie" została wyróżniona nagrodą za reżyserie na Festiwalu Interpretacje w Katowicach.
    W ostatnich trzech latach Ziółek współpracowała również przy teatralanych projektach takich jak „Ewelina płacze” wyreżyserowanym przez Annę Karasińską w Teatrze Rozmaitości oraz "Dziewczynki" w Teatrze Studio i „Piłkarze” reżyserowani przez Gosie Wdowik. Ponadto brała udział w wystawach takich jak "Lepsza Ja" w Zachęcie, „Let’s dance” w galerii Art. Station Foundation, „Układy odniesienia” w Muzeum Sztuki w Łodzi oraz w Parku Rzeźby organizowanym przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej.Ostatnio współpracowała przy choreografii do filmu tworzonego przez Sharon Lockhart do Polskiego Pawilonu na Biennale w Wenecji. W 2015 wraz  z grupą tancerzy i artystów stworzyła choreografie do pokazu mody organizowanego przez Janusza Noniewicza i wydział Katedry Mody Warszawskiego ASP. W centrum zainteresowania Ziółek jest bada granice pomiędzy sztukami wizualnymi, performansem i choreografią, którą konsekwentnie stara się poszerzać w swoich nowych projektach takich jak "Pamela" i "PIXO".
    Czytaj więcej
  • Jury 1. etapu: Katarzyna Pastuszak
    dr Katarzyna Pastuszak - tancerka, reżyser, teatrolog, tłumacz, w latach 2009-2014 Kurator Gdańskiego Festiwalu Tańca (Klub Żak). Od 2003 współtworzy Teatr Amareya. W 2016 nominowana do prestiżowej nagrody „Splendor Gedanensis” za realizację polsko-japońskiego projektu „Kantor_Tropy”. Jest także zdobywczynią prestiżowego stypendium „Młoda Polska” 2015 na realizację projektu „Kantor_Tropy”.
    W 2016 zwyciężyła także w kategorii - „Człowiek teatru” w rankingu Gazety Świętojańskiej; w tym samym rankingu spektakl „Kantor_Tropy: COLLAGE” wygrał w kategorii „Najlepszy spektakl OFF-OFF”. W 2015 nominowana do prestiżowej nagrody „Splendor Gedanensis” za reżyserię spektaklu „Nomadka”. W grudniu 2014 nakładem wydawnictwa Universitas ukazała się jej książka pt. „Ankoku butô Hijikaty Tatsumiego – teatr ciała-w-kryzysie”. Występowała we wszystkich grupowych produkcjach Teatru Amareya 2003-2015 oraz w projektach z twórcami zagranicznymi – np. “The Power of Nature” z grenlandzką storytellerką Louise Fontain (2013, Norwegia) „Dream Regime” z Gekidan Kaitaisha z Tokio pokazywany w Polsce i Japonii (2007-2011), „Caravan Project” z Ang Gey Pin (2008), „Anatomical Theatre – The Mystery of Life and Death” z Joan Laage (2006-2007), „Ten ku Youran” z Daisuke Yoshimoto (2006), „Mandala życia i śmierci” w reżyserii Atsushiego Takenouchiego (2005). Spektakle i performanse z jej udziałem prezentowane były m.in. na: Tanzimpulse Festival (Salzburg), Redplexus Festival  (Marseille), XV Alternative Theatre Meetings KLAMRA, SUKKOT Dance Festival in Adama Centre / Mitzpa Ramon (Israel), Festiwal Present Performance (Gdańsk); Międzynarodowy Festiwal APART (Katowice); Festival of Asian Culture - MADE IN ASIA, Gdańsk, Poland, Festival Streetwaves Gdańsk, Poland; International Festival „Sound Around Kaliningrad”, Russia; Redplexus Festival - Préavis de Désordre Urbain in Marseille, France; Shakespeare Festival, Gdańsk, Poland; Villkvinneseminar Festival of Women Art,  Mosjøen (Norway); TAGTAS Festival, Morishita Studio in Tokyo, Japan; „Opening Doors III” festival organised by Workcenter of Jerzy Grotowski and Thomas Richards. Reżyseruje również projekty teatralne z osobami niepełnosprawnymi i niewidomymi. Prowadziła warsztaty m.in. w Polsce, Norwegii, Rosji, Japonii. Spektakl „NOMADKA” w reżyserii K. Pastuszak został zaprezentowany podczas 11. International Dance and Theatre Festival w Theatre X w Tokio i w Sisimiut Kulturhus na Grenlandii oraz w Teatrze Narodowym Grenlandii w Nuuk. Teatr Amareya prowadzony przez Pastuszak został rekomendowany przez jury Polskiej Platformy Tańca 2014 do prezentacji swojej twórczości w ramach bloku „Wizytówka artysty”. W 2016 „Kantor_Tropy: COLLAGE” w reż. Pastuszak został uznany za „Najlepszy spektakl OFF-OFF” w rankingu Gazety Świętojańskiej, zaś w 2017 zdobył II nagrodę publiczności na Festiwalu Klamra w Toruniu. W 2017 spektakl „Nomadka” prezentowany był w Japonii w Sapporo i w Tokio; w pokazach spektaklu wzięły udział dwie artystki reprezentujące rdzenny japoński lud Ajnu - Tsugumi Matsudaira i Utae Ehara.
     
    Czytaj więcej
  • Jury 1. etapu: Krzysztof Kornacki
    prof. Krzysztof Kornacki - filmoznawca, pracownik Katedry Kultury i Sztuki Instytutu Filologii Polskiej Uniwersytetu Gdańskiego. Specjalizuje się w historii kina polskiego. Autor książek Kino polskie wobec katolicyzmu 1945-1970 (książka nominowana do nagrody im. Bolesława Michałka), "Popiół i diament" Andrzeja Wajdy ("Pióro Fredry" za Książkę Roku 2011); współredagował tomy Poszukiwanie i degradowanie sacrum w kinie (2002) oraz Sacrum w kinie. Dekadę później (2013). Współzałożyciel i pierwszy prezes DKF UG "Miłość blondynki" oraz członek Rady Redakcyjnej czasopisma kultury audiowizualnej "Panoptikum".
    Czytaj więcej
Festival IN OUT
KONKURS
 
Uwaga! W tym roku uruchomiliśmy nabór online!
 
 
12 IN OUT FESTIVAL 2018 taniec/obraz

Eksperymenty / Wideo / Dokumenty / Animacje

Festiwal In Out jest cyklicznym projektem Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia organizowanym od 2005 roku. W ramach Festiwalu odbędą się wykłady, przeglądy filmów, koncerty oraz organizowany jest otwarty, międzynarodowy konkurs na najlepsze: prace wideo, eksperymenty, dokumenty i animacje.

W tym roku zapraszamy do wzięcia udziału w konkursie na temat taniec /obraz.

Konkurs jest dwuetapowy, a jury I etapu konkursu do 09 kwietnia 2018 wybierze 20 artystów, których prace zostaną zakwalifikowane do II etapu konkursu a tym samym pokazane podczas przeglądów w CSW Łaźnia. Artyści zostaną zaproszeni na Festiwal do Gdańska.

Nagrody:
I nagroda w wysokości 5 000 PLN ufundowana przez Marszałka Województwa Pomorskiego Mieczysław Struka
II nagroda w wysokości 4 000 PLN ufundowana przez CSW ŁAŹNIA
Oprócz nagród przyznane zostaną również wyróżnienia honorowe.
 
 
Konkurs jest skierowany do pełnoletnich artystów wizualnych i filmowych.
Czas trwania: powyżej 1 minuty , maksymalnie do 20 minut.
Rok produkcji: praca powinna być nie starsza niż 3 lata.
 
Termin nadsyłania zgłoszeń elektronicznych upływa 25 marca 2018. Zapraszamy do wzięcia udziału!
 
Link do formularza
 
Regulamin:
/uploaded/_user/regulamin_zalacznik_pl.pdf
Czytaj więcej
Następna edycja za:
-59 dni
Festival in out in news